Voor de kust van Singapore liggen ongeveer 500 container schepen, allemaal leeg en bemand door een handje vol wachters. Er is niks om te vervoeren.
Revealed: The ghost fleet of the recession anchored just east of Singapore | Mail Online.
Tijdens de dot-com boom werd er in noord Korea een enorm hotel gebouwd. Alleen is het kolos nooit af gekomen. Het staat als een geruïneerd futuristisch kasteel midden in Pyongyang.
Aeolus Luchtschip
Als alternatief op de fiets. Voor als de olie zo duur is dat niemand meer met de auto gaat maar op de fiets en je niet in de file wilt staan.
Maar voor al je verhalen ook een prima iets om in rond te reizen. Ik kon het niet laten om hem even te melden.
Het Aeolus luchtschip heb ik gevonden via William Gibson’s weblog
Dit lijkt sciencefiction uit te jaren 50 te zijn maar ze bestaan echt. nucleair aangedraven robotische vuur torens. Ze staan langs de noordkust van Rusland om de noordelijk scheepvaart route veiliger te maken. Maar nu dat er GPS en satelliet navigatie wijd verbreid is zijn ze in verval geraakt.
Via English Rusia
Ik heb het voor elkaar gekregen om al twe dagen op schema to liggen! oh oh oh en dat helemaal zonder echt een idee te hebben waar over ik ging schijven. YAY for me!
Oh jee nu heb ik het gedaan. Ik heb me ingeschreven voor NaNoWriMo. Beetje impulsief. ik heb helemaal geen idee hoe ik in een maand 50.000 woorden op ga schrijven. Ik wilde wel proberen om vaker de pen op te pakken maar dit is misschien een beetje te veel.
Van de andere kant misschien gebeurt het ook gewoon. En als ik het niet haal dan heb ik er misschien een schrijf routing uit. Wie weet wie weet.
In alle blijheid dat het af was.. dat ook verteld. Maaar…..
Veel commentaar gekregen op het eind. Dus… weer een keer herschijven.
Als hij dan echt af is maak ik er nog een aparte pagina van waar Port rigmar in zijn geheel op komt te staan.
Hij is af! in ieder geval bijna. Hij word nog door een paar mensen na gekeken op spel fouten en dinsdag word hij nog een keer besproken op de cursus maar volgend weekend krijgt Port Rigmar zijn eigen pagina en ga ik hem niet meer veranderen.
Tijd voor een feestje.
De volgende ochtend schreeuwt de wekker haar wakker. Het is nog donker buiten. Ze haalt Jord naar binnen en gaat richting het licht. Bij zonsopkomst stoppen ze. Tijdens het ontbijt zit ze met haar verrekijker in de bosjes en zoekt de horizon af. Als ze haar brood op heeft en bijna terug naar de auto wil ziet ze in de verte een voorruit glinsteren. Zo snel ze kan zijn ze weer onderweg.
In het zijkamertje zit een man. Hij kruipt in een hoek weg als ze binnen komt maar hij zit met hand boeien aan de vloer geketend.
“Die laptop is van jou of niet?” Argwanend knikt hij.
“de Wilde hem nog niet betaald of wel?” De man schud nee.
“Wil je hier blijven?” De man lijkt hier even over na te denken. “Nee.”
Ze sleept de Wilde naar binnen en maakt hem vast aan de vloer. Dan maakt ze de man lost.
“J-Jord.” Stamelt hij.
“Savannah” Jord knikt. Ze bekijkt hem eens goed. Hij ziet er bleek uit onder zijn vuile kleren.
“Jij gaat voor mij uit naar de landrover die voor de poort staat.” Ze pakt de laptop en ze lopen naar buiten. Op het erf komen de Harry en de monteur tegen, en jongen van een jaar of 16. Jord loopt door en gaat in de auto zitten.
“Kunnen jullie helpen uitladen?” Ze slaat het zeil op en laat de klep naar beneden. Er staan kratten en dozen in de laadbak. De monteur begint meteen dozen uit te laden.
“Je hebt hem mee gekregen?” Vraagt Harry.
“Misschien kan de Wilde je nu wel betalen.” Harry fronst, hij kijkt nog even naar de kratten en loopt naar binnen. Savannah vloekt binnensmonds.
“Zet eerst hier maar neer.” zegt ze tegen de monteur die met de kratten wil beginnen. “Het kan straks wel naar binnen.” Hij knikt en zet een voor een de zware kratten voor de poort neer. Ze wacht tot Harry uit het zicht is, geeft de monteur nog een krat, doet de laadklep dicht en scheurt weg.