In alle blijheid dat het af was.. dat ook verteld. Maaar…..
Veel commentaar gekregen op het eind. Dus… weer een keer herschijven.
Als hij dan echt af is maak ik er nog een aparte pagina van waar Port rigmar in zijn geheel op komt te staan.
De volgende ochtend schreeuwt de wekker haar wakker. Het is nog donker buiten. Ze haalt Jord naar binnen en gaat richting het licht. Bij zonsopkomst stoppen ze. Tijdens het ontbijt zit ze met haar verrekijker in de bosjes en zoekt de horizon af. Als ze haar brood op heeft en bijna terug naar de auto wil ziet ze in de verte een voorruit glinsteren. Zo snel ze kan zijn ze weer onderweg.
In het zijkamertje zit een man. Hij kruipt in een hoek weg als ze binnen komt maar hij zit met hand boeien aan de vloer geketend.
“Die laptop is van jou of niet?” Argwanend knikt hij.
“de Wilde hem nog niet betaald of wel?” De man schud nee.
“Wil je hier blijven?” De man lijkt hier even over na te denken. “Nee.”
Ze sleept de Wilde naar binnen en maakt hem vast aan de vloer. Dan maakt ze de man lost.
“J-Jord.” Stamelt hij.
“Savannah” Jord knikt. Ze bekijkt hem eens goed. Hij ziet er bleek uit onder zijn vuile kleren.
“Jij gaat voor mij uit naar de landrover die voor de poort staat.” Ze pakt de laptop en ze lopen naar buiten. Op het erf komen de Harry en de monteur tegen, en jongen van een jaar of 16. Jord loopt door en gaat in de auto zitten.
“Kunnen jullie helpen uitladen?” Ze slaat het zeil op en laat de klep naar beneden. Er staan kratten en dozen in de laadbak. De monteur begint meteen dozen uit te laden.
“Je hebt hem mee gekregen?” Vraagt Harry.
“Misschien kan de Wilde je nu wel betalen.” Harry fronst, hij kijkt nog even naar de kratten en loopt naar binnen. Savannah vloekt binnensmonds.
“Zet eerst hier maar neer.” zegt ze tegen de monteur die met de kratten wil beginnen. “Het kan straks wel naar binnen.” Hij knikt en zet een voor een de zware kratten voor de poort neer. Ze wacht tot Harry uit het zicht is, geeft de monteur nog een krat, doet de laadklep dicht en scheurt weg.
Savannah staat de volgende ochtend op de motorkap met haar verrekijker te kijken naar drie torens aan de horizon. Op de kaart staan de coördinaten van Rigmar in de zelfde richting. Na een paar minuten stapt ze van de auto af en start de motor. Na een half uur moet ze even zoeken naar een plek waar ze de volgende beek over kan steken het water staat hoger na de regen.
Het kasteel word groter en groter als ze dichterbij komt. De torens zijn stalen skeletten die de hemel in rijken. Tussen hen in houd een platform een flatgebouw in de lucht. Op de zijkant staat in meters hoge letters Port Rigmar. De opgestapelde scheepvaart containers er onder vallen in het niets.
Ze heeft een weg gevonden en het begint drukker te worden. Er begonnen huizen langs de weg te staan allemaal gemaakt van containers. Ze kijkt zijwegen in en vraagt zich af waar ze zou moeten zijn. Hier en daar staan straatnamen in ruwe letters op muren geverfd en soms een huisnummer. “Een hele stad van containers die niet op de kaart staat.” Denkt ze vol ongeloof.
Savannah haakt met moeite de stalen kabel om de boom op de kant.
“Jij gaat het houden.” zegt ze als ze het water weer in loopt.
Langzaam trekt de grote landrover zich de kant op. Savannah krijgt met haar verkleumde handen de kabel bijna niet meer los. Als ze klaar is rijd ze door naar een heuvel waar ze uitstapt en met een kompas de dorpjes gaat peilen die aan de horizon oplichten. Rotterdam is ze gister al uit het oog verloren.
Het is koud en het begint te stormen Savannah zal hier overnachten. Binnen in de warmte van de landrover rommelt e in het dashboardkastje opzoek naar de kaart en de opdracht die ze van Kasper gekregen heeft. Tussen alle papieren zit ook een foto. Een meisje met lang donker krullend haar en hel blauwe ogen kijkt lachend terug tussen haar vriendinnen. Vast besloten legt ze de foto weg en gaat aan de slag met de kaart. De herinneringen suizen in haar oren. (more…)